Publiceren is nog niet zo eenvoudig

Schrijven doe je, omdat je het leuk vindt. Maar je wilt ook graag dat je werk gelezen wordt. Liefst uit een eigen boek natuurlijk. Maar publiceren is nog niet zo eenvoudig. Je bent een van de meer dan een miljoen auteurs in Nederland en wanneer je dus niet jong en knap of ontzettend goed bent, lukt dat alleen als je flink wilt investeren.

Dit gold vooral in de periode dat er nog nauwelijks digitale mogelijkheden waren om anderen van je literaire vaardigheden te laten meegenieten. Je kon wel met schrijfwedstrijden meedoen of een poging wagen in een verzamelbundel opgenomen te worden. Op die manier was ik ook lange tijd actief.

In het voorjaar van 1999 verscheen bijvoorbeeld een nieuwe uitgave van ‘Pooster’, het verzamelblad van het Gelders Schrijvers Kollektief, met daarin onder meer mijn verhaal ‘De stedenbouwer van het EFWF’. Deze nieuwe uitgave werd gepresenteerd op een literaire avond in buurthuis ‘De Paperclip’ in Velp. Naar aanleiding hiervan verscheen er in het Gelders Dagblad een recensie, onder de titel: ‘Uit het kleuterklasje van de literatuur’.  Daarin schreef de recensent onder meer dat goede schrijvers worden voortgedreven door een heilig moeten. In hun ziel brandt een alles verterend vuur. Daar was volgens hem bij geen van de 51 schrijvers in ‘Pooster’ iets te merken. Het proza in deze bundel vond hij een grote ratjetoe, met een poging tot science fiction (van mij) als ene uiterste en een vakantiefolder voor een Waddeneiland als het andere. De gedichten en verhalen waren allemaal bleke aftreksels. Het voegde niets toe. Het was zinledig. Verspilde moeite. Loos tijdverdrijf. Overbodig maakwerk.

Niet erg motiverend voor onze schrijfhobby.

 

Gelukkig waren er soms ook reacties die je weer een beetje moed gaven om door te blijven gaan. Zo was er een schrijfwedstrijd van ‘TOP’ in Bemmel, met als thema ‘Familie-album’. Uit de inzenders werd een aantal verhalen en gedichten geselecteerd dat goed bevonden werd om in een gedrukte verzamelbundel van Uitgeverij Kontrast (van Lukas Rosing) opgenomen te worden. De deelnemers met de hoogste beoordelingscores kwamen in aanmerking om hun werk op een literair café voor te lezen. Ik behoorde ook tot deze gelukkigen.

Het viel die avond wel op dat bij de voordracht van een charmante dichteres tal van fotograven foto’s maakten in allerlei standen, terwijl er bij de overige auteurs af en toe eens een plaatje werd geschoten. Maar de recensies in de kranten waren later heel positief. Ik citeer: “Adembenemend was de vertelling vanJoop Sanner, getiteld ‘De Knolzwam’. Het bevatte onmiskenbare elementen van een klassieke tragedie. De geschiedenis gaat over een vrouw die in haar jeugd een ongewenst intieme ervaring had met haar oom. Later trouwt ze met een leerkracht over wie ze op een gegeven moment hoort dat ook hij tot een jong meisje, een leerlinge, toenadering heeft gezocht. Dat blijkt ten onrechte, maar het kwaad is dan al geschied. Er werd ademloos geluisterd en de ontknoping ontlokte bij een aantal toehoorders een geschokte uitroep.”

Later werd ‘Knolzwam’ ook opgenomen in de bundel ‘Doorloper’, zie:  http://bit.ly/bf79kO

Eigenlijk nog heel actueel, dus lezen dat boek!

Veel leesplezier,

 

Joop